Karłowy, gęsty krzew o pokroju gniazdkowym, u młodych roślin z charakterystycznym zagłębieniem w środku. Osiąga w wieku 10 lat około 0,4m wysokości przy 1m średnicy. Pędy cienkie i giętkie; igły krótkie, jasnozielone. Gałęzie boczne w wyraźnych piętrach, odstające poziomo lub łukowato wygięte, z podnoszącymi się wierzchołkami. W zwarciu oczyszcza się dość łatwo z bocznych gałęzi, tworząc gładkie pnie. Korowina na pniu czerwonobrązowa. Młode pędy żółtobrązowe lub czerwonawe, nagie lub słabo owłosione, bruzdowane. Pączki jajowatostożkowate, ostro zakończone, szarobrązowe, na szczytach silnych pędów często okryte pozaginanymi igłami. Igły 2 cm, płasko rozłożone, na pędach zawiązujących szyszki i u drzew starych zawsze grube, sztywniejsze i ułożone szczoteczkowato wokół pędu. Kwiaty męskie purpurowoczerwone, żeńskie pięknie, karminowo zabarwione lub zielonkawe, osadzone na końcach zeszłorocznych pędów w szczytowej partii korony. szyszki jasnoszare, cylindryczne, długości 10-15 cm i średnicy 3-4 cm, o łuskach zmiennego kształtu (romboidalne, zaokrąglone, zwężone ku wierzchołkowi lub o brzegu wywiniętym). Nasiona dojrzewają w październiku, lecz szyszki utrzymują się na drzewie przez całą zimę.
Lubi stanowiska słoneczne lub półcieniste, osłonięte od silnych mroźnych wiatrów. Najlepiej czuje się w miejscach o dużej wilgotności powietrza. Korzystnie reaguje na częste zraszanie i podlewanie. Doskonale radzi sobie z nie sprzyjającymi warunkami zimowymi.
Najlepiej rozwija się na żyznych, wilgotnych i głęboko uprawionych glebach. Nieźle znosi lekkie, przepuszczalne podłoża. Wytwarza płytki, szeroko rozgałęziony system korzeniowy.
Gatunek rozmnażamy przez wysiew nasion w kwietniu lub maju, od czerwca do września robimy sadzonki z odmian karłowych, a niektóre szybciej rosnące odmiany rozmnażamy przez szczepienie na siewkach tego samego gatunku.
Doskonale znosi przycinanie. Posadzony w rzędzie w słonecznym miejscu ogrodu, regularnie cięty i strzyżony, tworzy zwarte, zimozielone żywopłoty i szpalery. Szczególne znaczenie w upiększaniu ogrodów mają jego liczne odmiany, zwłaszcza karłowe i wolno rosnące. Zróżnicowane pod względem pokroju, siły wzrostu i wybarwienia igieł, znajdują zastosowanie w różnorodnych kompozycjach pokrojowych, zarówno w dużych założeniach ogrodowych, jak i na niewielkich działkach. Znajduje zastosowanie w parkach i innych zadrzewieniach. Używany jest na osłony przed wiatrem i śniegiem.
ZASTOSOWANIE ŚWIERKÓW:
- na szpalery chroniące przed wiatrem, śniegiem, kurzem, nadmiernym nasłonecznieniem
- na żywopłoty strzyżone - doskonale znosi cięcie i formowanie
- na choinki w okresie świąt Bożego Narodzenia.